Giacomo Puccini (1858-1924) – pochodził z rodziny o wieloletnich tradycjach muzycznych. Jest ostatnim z grona wielkich kompozytorów włoskich, którzy poświęcili się głównie twórczości operowej. Opery Mamon Lescaut, Cyganeria, Tosca i Madame Butterfly przyniosły mu światową sławę. Puccini posiadał swój własny, oryginalny styl twórczy, łatwy do rozpoznania po pełnej żaru melodyce, a także harmonice i instrumentacji. Jego dopełnieniem jest wyjątkowy zmysł dramaturgiczny.

Obok twórczości operowej G. Pucciniego znajduje się muzyka instrumentalna i kościelna.

Messa di gloria na tenor i bas solo, chór i orkiestrę, skomponowana została przez kompozytora jako praca dyplomowa na ukończenie Instytutu Muzycznego w Lucce /Włochy/, i była równocześnie hołdem złożonym rodzinie od 4 pokoleń specjalizującej się w muzyce kościelnej. Pomimo pozytywnego przyjęcia przez krytyków w 1880 roku, Messa di Gloria została ponownie wykonana dopiero w 1952 w Chicago /USA/.

Messa di gloria charakteryzuje się świeżością, bogactwem dźwięków i liryczną delikatnością. Mszę rozpoczyna Kyrie nawiązujące do dramaturgii twórczości operowej, po nim następuje Gloria – najdłuższa część mszy, charakteryzująca się silnym kontrastem pomiędzy segmentami, Credo – pełne mocy brzmienia, Sanctus e Benedictus i kończy Agnus Dei – dialog pomiędzy głosami solowymi a partią chóru.

tenor  - Tadeusz Pszonka

dyrygent - Bartosz Żurakowski 

Napisała                            .

Katarzyna Wybraniec